SEBEPSİZ SEVMEK ÇOK ZOR

Akla ilk gelen sevgi çeşidi bu yazının konusu değil. Başka bir insana duyulan aşk konumuzun dışında. En akından en karasına kadar her tür sevda kapsama alanımıza girmiyor. Ayrıca anne ve babanın çocuğuna duyduğu sevgi ile kardeşlerin birbirine duyduğu sevgi de konumuz içinde değil. Çünkü bu sevgi türleri zaten sebepsiz değil. Hepsinin çok güçlü sebepleri var. Hepsi de çok sağlam biyolojik dayanaklara sahip.

Bu yazıda konu edilen sevgi çevremizdeki birini bir insan olarak sevmek. Günlük yaşantımızda iletişim kurduğumuz insanlara karşı hissettiğimiz sıcak duygu. Bir iş arkadaşımızı, okulda bir sınıf arkadaşımızı, apartmanda komşumuzu, yakın ya da uzak akrabalarımızı.. İyi insan, severim kendisini, gerçekten takdir ettiğim ve sevdiğim birisidir gibi sözlerle tanımladığımız şekilde sevmek.

İnsan topluluklarında sevgi nasıl çoğalabilir? Bir arada yaşayan, birlikte zaman geçiren insanların birbirini sevmesi nasıl sağlanabilir? Ailemizde, iş yerimizde, sitemizde, apartmanımızda.. Özetle sevgi tüm hayatımıza nasıl egemen olabilir?

Bu ve benzeri soruların yanıtlanması ilk bakışta zor gibi görünüyor. Ama zor değil.

• Çevremizdekileri sevelim. İnsanları sevmek güzeldir, iyidir. Sen onları sev ki onlar da seni sevsin.. Her şeyin başı sevgi. Eğer biraz gayret edersen yapabilirsin. Eğer gerçekten istersen insanları sevebilirsin..

Bunlar ne yazık ki doğru değil. Bu sözler sevimli hayalleri, içten ve sıcak temennileri ifade ediyor, o kadar. Olmayacak duaya amin demek ne kadar anlamlı ise bu tür öğütlerin işe yarayacağını düşünmek de o kadar anlamlı. Çünkü bir insanı sadece istediğimiz için sevemeyiz. İstemekle sevilmez. Durduk yerde başka birine sevgi hissedilmez. Mutlaka sebep gerekir.

Çevremizdeki kişileri ortada bir sebep yokken sevmek bütünüyle olanaksız değil elbette. Ama çok zor. Çünkü sevgi sebepsiz olmaz. Öylesine oluşuvermez. Onu hazırlayan, ona yol açan bir ya da daha çok gelişme olmalı. Sevgiyi doğuran bir ya da birkaç olay yaşamalıyız. Söz konusu kişiyle yaşadığımız deneyimler bizi, ona sevgi hissetmeye yönlendirmeli. Başka türlüsü neredeyse olanaksız.

Merhameti Sevmek Başka

Bu arada sevgi ile merhameti birbiriyle karıştırmamalı. Yolda gördüğümüz ya da her hangi bir şekilde karşılaştığımız birine merhamet duyabiliriz. Bir tanıdığımıza karşı içimizde merhamet duyguları kabarabilir. Ama bu, o kimseyi sevdiğimiz anlamına gelmez. Kalbimizi

yumuşatan her sıcak duygu sevgi değil. Sevgi diyebilmemiz için hissettiklerimizin bizi o insana karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yöneltmesi gerek.

Büyüklerimizin öğütlediği, kitapların önerdiği şekilde sevgiyi tüm insanlara karşı hissedebilsek ne iyi olurdu. Çağlar boyunca hüküm sürmüş tüm inanç sistemleri ve günümüzde geçerli olan dinlerin hepsi sevgi konusuyla yakından ilgilenir. Sevgiyi yüceltir, insanlara birbirini sevmeyi telkin eder. Başarılı olduklarını ileri sürmek pek gerçekçi olmaz. Gezegenimizdeki insanların birbirini giderek daha fazla sevmediği gün gibi ortada.

Ne Yapmalı?

Çok değil sadece iki konuda çaba gösterirsek yeterli olur:

• Çevremizdeki insanların bizi sevmesini sağlamak için sebepler yaratmalı. Bu sebepler mutlaka doğal, anlamlı, haklı ve içten olmalı. Yapay olmamalı.

• Çevremizdeki insanlara yanlışlarını söylerken özen göstermeli, hataları incitmeden, kırıp dökmeden dile getirmeli.