“Elin oğlu ne bilsin Abidin?"

İçimizdeki Biz kitabıydı sanırım, yeni basım öncesinde benim önerdiğim değişiklikleri, senin deyiminle “zorlayıcı itirazlarımı” konuşuyorduk. Hangisini kullanmalı, “özüne saygı" mı demeli, yoksa "özsaygı" mı? Yanıt aradığımız soru buydu. Sözün bir yerinde başka dillerdeki kullanımı gündeme getirmiş ve sormuştum: "hocam yabancı bilim insanlarından görüş alsak nasıl olur?” Şaşkın ve gülümseyen bakışlarla bana, 

          “Elin oğlu ne bilsin Abidin?" demiştin.

​         Yıllarca kulaklarımda yankılandı durdu bu cümle. Sonradan o kadar çok anlam yükledim ki bu sözlerine: Sana ait olana sahip çık, dilini, kültürünü el eline bırakma, koru. Ait olduklarınla didişme, ülkenle, toplumunla kavga etme...

​      Türkçeye çevirdiğim kitaplardan birinde geçen Yetişkin Oğluma adlı şiir bir annenin hayıflanmasını anlatıyor. Çok beğendiğini biliyorum, birçok kez söylemiştin. Çok küçükken kaybettiğin için anne kavramı sende ayrı bir yere sahip oldu hep. Bir oğulun hayıflanmasını anlatan Anneler Günü adlı şiirimi vefatından kısa bir süre önce sana ulaştırabildiğim için seviniyorum. Rahat uyu savaşçı, senden çok şey kaldı bu dünyaya.